Het denken over ketenintegratie is nog maar van de laatste tijd. De vraag is dan ook gerechtvaardigd of er sprake is van een hype of dat zich een fundamenteler verandering afspeelt. In ieder geval blijkt dat er nog volop ontwikkelingen zijn en dat de keten nog lang niet zijn definitieve vorm gevonden heeft.

Maar waar gaat het dan naar toe? Het heeft er alle schijn van dat de keten van de toekomst minder star en statisch zal zijn, maar dynamisch en virtueel.

Is dat te realiseren? Het lijkt erop van wel. Softwareleveranciers worden gedwongen – mede door de eisen en wensen van hun klanten – de ‘enabling’ technologieën in hun oplossingen te integreren.

Er was eens een periode dat ieder zichzelf respecterend magazijn zijn eigen – meestal als maatwerk ontwikkeld – Warehouse Management Systeem (WMS) had. Iedere operatie was immers uniek en de markt voor systemen was verre van transparant.

Dus werden de bestaande operaties geautomatiseerd, meestal inclusief alle onvolkomenheden die er al waren. De bouwer van de software zag dat er meer vraag was en noemde zichzelf WMS-leverancier. Dat er maar één implementatie geweest was mocht niet deren.

In deze cowboy-markt lukte het vele leveranciers om klanten binnen te halen en dat daagde andere cowboys weer uit om met een systeem te komen. Er was immers geld te verdelen en WMS-implementaties brachten veel geld in het laatje.

Vrijwel geen bedrijf heeft tegenwoordig zijn orderverwerking nog niet geautomatiseerd. Orders worden bijna overal direct in een systeem gebracht. Voorraden worden on-line gecheckt, verzendpapieren en facturen worden automatisch aangemaakt.

In veel bedrijven is ook de productie zelf in hoge mate geautomatiseerd. Procesinstallaties worden bewaakt met computerapparatuur, numeriek gestuurde machines voeren discrete bewerkingen uit, gerobotiseerde bewerkingsmachines werken zij aan zij als geautomatiseerde transportsystemen.

De koppeling tussen orderverwerking en MRP (of ERP) enerzijds en productie anderzijds is echter nog veelal afwezig. Niet zelden worden de door een MRP- of ERPsysteem uitgeprinte productieopdrachten ingevoerd op toetsenborden van de geautomatiseerde productie-installaties. Dit kost tijd en geeft kans op fouten.